Sunday, March 7, 2010

ഒരു കാമുകി പറഞ്ഞു...

ഒരു കാമുകി പറഞ്ഞു... എനിക്കൊരു പ്രണയം ഉണ്ട്.. എന്‍റെ പ്രണയത്തിനു എന്നെ ആവശ്യമില്ല... 3 ബിയര്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ എന്‍റെ കാമുകന്‍ ഉറങ്ങിക്കൊള്ളും... ആ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാതെ ഉറങ്ങാന്‍ പാടുപെടുകയാണ് ഞാന്‍... എന്തിനായിരുന്നു വഴക്ക്? ആര്‍ക്കു വേണ്ടിയാണു ഞങ്ങള്‍ പിരിഞ്ഞത്...400 ദിവസത്തോളം എന്‍റെ ശ്വാസം ആയിരുന്നു അവന്‍...ഇന്ന് എന്നെ തനിച്ചാക്കി അവന്‍ അകന്നു... പുതിയ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നെയ്യാന്‍ ഇനി എനിക്കാവില്ല... എന്‍റെ എല്ലാ സ്വപ്നത്തിനും ഒരേ മുഘചായ തന്നെ... അവന്‍റെ മുഘചായ... അവന്‍റെ ശബ്ദമാണ് എന്‍റെ സംഗീതം....
അവന്‍റെ നിശ്വാസം ഞാന്‍ അറിയുന്നു... വളരെ വേഗത്തില്‍ അവന്‍ ശ്വസിക്കുന്നു... എന്‍റെ ഹൃദയ താളം അതിനോടടുപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പാടുപെടുന്നു... അങ്ങകലെ രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയില്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഇരുളിന്റെ മാറില്‍ ഒളിക്കുമ്പോള്‍... അവന്‍ തന്‍റെ നിശ്വാസത്തെ എന്‍റെ ശ്വാസതോടടുപ്പിച്ചു... ഒരുപാടു നേരം അതങ്ങനെ തുടര്‍ന്നു... എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ അടയ്ക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല...ഈ രാത്രിയും ഞാന്‍ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു...

Tuesday, February 9, 2010

ഒരു പരീക്ഷയുടെ ഓര്‍മയ്ക്ക്...

പതിവ് പോലെ ഇന്നത്തെ ദിവസവും എനിക്ക് കൂട്ട് ഞാന്‍ മാത്രം... നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു.. പനിയുടെ അലസത കണ്ണില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞിട്ടില്ല... ഒന്നുടെ ഡോക്ടറെ കാണണം.. നാളെ പരീക്ഷയാണ്..ഇന്നത്തെ പരീക്ഷ എഴുതാന്‍ പറ്റിയില്ല... ഇപ്പൊ ക്ലാസ്സില്‍ എല്ലാവരും പരീക്ഷ ചൂടില്‍ ആയിരിക്കും.. സ്വാതി പതിവ് പോലെ ബുക്കില്‍ കമിഴ്ന്നടിച്ചു കിടക്കുന്നുണ്ടാവും..ലാവു രഞ്ജിത് ഏട്ടനെ പഠിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കില്‍ ആവും... ഈ ബഹളങ്ങള്‍ക്കിടയിലും ദിവ്യയും ശാലുവും പഠിത്തവും കളിയുമൊക്കെയായി കറങ്ങി നടപ്പുണ്ടാവും... ഹരിയും ശ്രിനിയും ബിറ്റ്‌ ഉണ്ടാകുന്ന തിരക്കില്‍ ആവും..പാവം അശോകന്‍ മാത്രം കാണും പഠിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്... സോനു ലൈബ്രറിയില്‍ ആയിരിക്കും...അവിടെ ആവുമ്പോള്‍ പഠിക്കേം ആവാം ആവശ്യത്തിന് വായ്നോക്കുകയും ചെയ്യാം... നിഷ്ന പിന്നെ ആ ലോകത്തെ ആയിരിക്കില്ല ഒന്നുകില്‍ മൊബൈല്‍ ബൂകിനടിയില്‍ വച്ച് മെസ്സേജ് അയക്കുനുണ്ടാവും അല്ലേല്‍... മേക്കാനികലിന്‍റെ വാതിലില്‍ കണ്ണും നട്ട് ഇരിപ്പുണ്ടാവും...ഷംനെടെ കാര്യവും വിഭിന്നമല്ല... മൃദുല പഠിക്കുന്നുണ്ടാവും പക്ഷെ ദൂരെ വരുന്നവര്‍ക്ക് കൂടി അത് തിരിച്ചറിയ്യാന്‍ കഴിയും...നീതു പിന്നെ ഈ ലോകത്തെ ആയിരിക്കില്ല വരാന്തയില്‍ അഭിടെ കൂടെ സോല്ലല്‍ തന്നെ... കാട്ടു കോഴിക്കെന്തുസംക്രാന്തി അത് പോലെ നീതുനു എന്ത് പരീക്ഷ... ആശിഷ് ഇപ്പൊ എന്ത് ചെയ്യുവായിരിക്കും... ബുക്കും തുറന്നു സ്വപ്നം കാണുവായിരിക്കും അല്ലേല്‍ പിന്നെ പാവം സുജിതേടെ പുറകെ നടക്കുന്നുണ്ടാവും...അയ്യോ സമയം പന്ത്രണ്ടായിലാവുനു വിശക്കാന്‍ നേരമായി... ഇപ്പൊ ഓടും കാന്റീനിലേക്ക്... അവിടുത്തെ യുദ്ധത്തിനു ശേഷം പിന്നെ വീണ്ടും ബൂക്കിനോടുള്ള പോരാട്ടം... പല വാക്കുകളും ആദ്യമായി കാണുന്നത് പോലെ ആവും പിന്നെ എല്ലാം...ഇത്രയും കാലം പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം ഒറ്റയിരുപ്പില്‍ പഠിചെടുക്കും എന്ന് തോന്നി പോകും... എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പരീക്ഷയ്ക്കുള്ള ബെല്‍ അടിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നെട്ടോട്ടം ഉണ്ട്... നേരത്തെ ചെന്നിരുന്നാല്‍ ബെഞ്ചില്‍ എങ്കിലും ബിറ്റ്‌ എഴുതാം...ബെഞ്ചില്‍ എല്ലാം എഴുതിയിടുമ്പോള്‍ ആയിരിക്കും മിസ്സിന്റെ രംഗ പ്രവേശനം... മിസ്സ്‌ മെല്ലെ സീറ്റ്‌ മാറ്റി ഇരുത്തും..ചോദ്യ പേപ്പര്‍ കണ്ടാല്‍ പട്ടി ചന്തയില്‍ പോയ അവസ്ഥ ആവും...പഠിച്ചതെന്തോ ചോദിച്ചതെന്തോ... പിന്നെ ഇങ്ങനെ ഹാളില്‍ ഇരിക്കുന്ന എല്ലാരേം വായ്നോക്കിയും പരസ്പരം ചിരിച്ചും കളിയാക്കിയുമൊക്കെ ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ അവര്‍ കളയും...

Saturday, January 23, 2010

നഷ്ടം..

എന്തോ ഒരു വിഷമം... എന്താണെന്നറിയില്ല ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകത... വെറുതെ... ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നു... എനിക്കെന്നും തോന്നാറുണ്ട് ബസിലോ ട്രെയിനിലോ മറ്റും പോകുമ്പോള്‍ ഓടികൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാഹനത്തിന്‍റെ ജനലിലൂടെ കയിട്ട് എന്തെങ്കിലും പുറത്തു കളയുമ്പോള്‍... എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഒന്ന് അങ്ങനെ എനിക്ക് നഷ്ടമാവും എന്ന്... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു മിട്ടായി കടലാസ് കളയുമ്പോള്‍ പോലും ഞാന്‍ രണ്ടു വട്ടം ആലോചിക്കും... ഒരിക്കല്‍ പോയി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നീടൊരിക്കലും അവ തിരിച്ചു കിട്ടിയില്‍ എങ്കിലോ എന്ന് ഒരു ഉള്‍ഭയം... എനിക്ക് മാത്രമേ ഉള്ള ഇങ്ങനെ ഉള്ള തോന്നലുകള്‍ എന്ന് തോന്നുന്നു... വേറെ ആരും ഇങ്ങനെ ഉള്ളതായി പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല... ഇന്നെന്തോ അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലെങ്കില്‍ കൂടെ എനിക്കേറ്റവും വിലപെട്ടതെന്തോ വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചത് പോലെ മനസ് വിങ്ങുന്നു ... ഒരു സുഘമുള്ള സ്വപ്നം കണ്ടു തീര്‍ന്നത് പോലെ...

Friday, November 6, 2009

പറയാതിരുന്ന കഥ


എഴുതാനിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നിസ്സംഗത...എഴുത്ത് നിര്‍ത്തിയാലോന്നു പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു... എന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തന്നെ കുമിഞ്ഞു കൂടുന്നു...ഒന്നിനെയും ഒരു വഴിയിലെത്തിക്കാന്‍ എനിക്കായില്ല ...ചാപിള്ളയെ പെറ്റിട്ട തള്ളയെ പോലെ പലതിനെയും ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ചവറ്റുകൊട്ടയിലിട്ടു... ഒരിക്കല്‍ പോലും മനുഷ്യ സ്പര്‍ശ മേല്ക്കാത്ത ജീവനാണ് ആ മഞ്ഞ ചട്ടയുള്ള ബുക്കില്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നത്...

ഒരിക്കല്‍ എന്റെ കഥയിലെ ആല്‍ബര്‍ട്ട് എന്നോട് ചോദിച്ചു "അല്ലയോ സൃഷ്ടാവേ താങ്കള്‍ എന്തിനാണ് ഞങ്ങളെ ഇങ്ങനെ തളച്ചിടുന്നത്..ഒരിക്കല്‍ എങ്കിലും ഞങ്ങളെ വെളിച്ചം കാണിക്കു...വെളുത്ത പേജിലെ കുറുക്കിയെടുത്ത കറുത്ത അക്ഷരമാക്കു ഞങ്ങളെ...ഓ.വി.വിജയന്റെ അപ്പുക്കിളിയെ പോലെയോ... ഉറൂബിന്റെ ഉമമാച്ചുനെ പോലെയോ... കാരൂരിന്റെ ഉതുപ്പാനെ പോലെയോ ആളുകള്‍ ഞങ്ങളെയും കുഴിച്ചു മൂടട്ടെ..."

ഇല്ല !!! കുഴിച്ചു മൂടാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവനല്ല ആല്‍ബര്‍ട്ട് ...ആര്‍ക്കും വായിച്ച ശേഷം ചവച്ചരയ്ക്കാനുള്ളവനല്ല എന്റെ ആല്‍ബര്‍ട്ട് ... അവരവരുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് സങ്കല്‍പ്പിച്ചെടുക്കാന്‍ ഉള്ളവനല്ല അവന്‍ ...അവനെ അടുത്തറിയാതെ പലരും അവനെ കൊലപാതകിയെന്നോ കള്ളുകുടിയെനെന്നോ വിളിച്ചു അതിക്ഷേപിക്കും...അവന്റെ പേരില്‍ വിവാദങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും... അവനു കോടതി കേറേണ്ടി വരും... അവന്റെ ഹൃദയശുദ്ധി ആരും തിരിച്ചറിയില്ല... എനിക്ക് മാത്രമേ അവനെ കാണാന്‍ കഴിയു... ഞാന്‍ ആണ് അവനെ മനസിലിട്ട്‌‌ വളര്‍ത്തിയത്‌...മീശ ഇല്ലാത്ത അവന്റെ മുഖം വാര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ഏകദേശം ആറു മാസം ഞാന്‍ എടുത്തു... ഓരോ ണ്ഠിഎഴുതുമ്പോഴും അവനു നോവാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു... ഇന്നും ഞാന്‍ അവനെ കപടരായ നഗരത്തിനു മുന്നില്‍ വിട്ടു കൊടുത്തിട്ടില്ല... അവന്‍ എന്റെ പുസ്തകത്തിനുള്ളില്‍ സുരക്ഷിതനാണ് ഒരിക്കലും മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണില്‍ പെടാന്‍ ഞാന്‍ അവനെ അനുവദിച്ചിട്ടില്ല... വായന ഫാന്റെസി മാത്രമാക്കിയവര്‍ ചിലപ്പോള്‍ അവനെതിരെ ജാമ്യമില്ലാ വാറന്റ് അയക്കും... കാരണം അവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ അവന്‍ കൊലപാതകിയാണ്‌.... വിശുദ്ധി നഷ്ടപെട്ട സ്വന്തം മോളെ കഴുത്ത് ഞെരിച്ചു കൊന്ന അച്ഛനാണ്... ഒരിക്കലും ആല്‍ബര്‍ട്ട് കരഞ്ഞിരുന്നില്ല...മകളെ കുഴിയിലെക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ പോലും ചളി പറ്റിയിരുന്ന അവളുടെ കാല്‍നങ്ങള്‍ ഒന്ന് തുടയ്ക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്...

ആല്‍ബര്‍ട്ടിനെ പ്രസവിച്ചിട്ടപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും എനിക്ക് കുറ്റബോധം തോന്നിയില്ല അവനെ എടുത്തിട്ടപ്പോള്‍ ഒരു നുള്ള് ചോര മാത്രം ആ പേജില്‍ വീണു... അത് തുടച്ചു മാറ്റാന്‍ ഞാന്‍ തുനിഞ്ഞില്ല... അവനു മനുഷ്യ രക്തത്തിന്റെ മണം വേണം...ആരുടെയും കുറ്റപെടുത്തലുകളും പ്രോത്സാഹനങ്ങളും ഏറ്റു വാങ്ങാതെ അവന്‍ ജീവിക്കണം...അവന്‍ അറിയാതെ തന്നെ അവന്‍ ജീവിക്കണം...